Gistermiddag om 17.00 in de auto gestapt vanuit het werk, mobiel gaat af, sh*t en nu...
Geen karkit of iets dergelijks en de mobiele telefoon blijft ratelen, dus toch maar stiekem opnemen en vertellen dat ik nu even niet kan praten.
Maar dan...
Het is Mies huilend en brullend aan de lijn, totaal onverstaanbaar en er komt ineens een enorme knoop in mijn maag. Holy Mozes wat is er gebeurd?
Met veel geduld en rustig tegen haar in praten komt er hortend en stotend uit dat ze gebeld is en gehoord heeft dat haar verzorgpaard net door de dierenarts in is geslapen.
Het fjordje waar ze al jaren op rijd en die ze al jaren vertroeteld!
En weer met gierende uithalen een brulpartij en tja daar zit je dan als moeder...in je autootje...pijn in je maag van de ellende van je kind...in een verkeersdrukte op weg naar huis.
Ik voel me beroerd!!!! Hulpeloos!!!!
Om maar iets troostends te kunnen zeggen heb ik haar beloofd dat we samen een hele mooie foto uitzoeken en die uit laten vergroten voor op haar kamer.
Tja, iets beters wist ik ook niet te verzinnen, en hopelijk verzacht dat het gemis een beetje, al denk ik van niet maar goed.
Gisteravond kwam Mies thuis met een bleek koppie en rode dikke ogen. Praten gaat nu niet met haar want dan breekt ze weer, ze kijkt me aan, ik knipoog tegen haar en zeg alleen dat we wat moois gaan zoeken voor boven (haar kamer). Mies knikt terug en loopt zachtjes de trap op.
Moeders is intussen netzo verdrietig als Mies, zij het om een wat andere reden, n.l.
Dat ik als moeder zijnde niet in staat ben om het verdriet van mijn kind weg te nemen of op zijn minst te verzachten, dat gaf me een intens machteloos gevoel en maakte me zeer verdrietig.
Wat zou het toch mooi zijn als je als moeder zijnde het verdriet, pijn, leed van je kinderen weg zou kunnen nemen. Maar ik weet ook dat dit zeer onrealistisch is en dat ook mijn kinderen door dit verdriet weer een stukje groeien in het proces om volwassen te worden.
Maar toch...
Laterzzzz
|